za chwilę zmieni sie wszystko.
po dniach zepsucia beda inne dni.







do szkoly i do nauki. i tak dalej.

2.12.1007:

coraz bliżej.

chociażby nikt nie miał na to odważyć się nigdy.









zdaję sobię sprawę, że przestaje mieć znaczenie każdy przedwczorajszy dzień. każdą chwilę potrafię wyryć sobie w głowie, myśleć przed każdym snem, trwać w każdym śnie i zamieniać chwile z teraz, na tamte.







bez znaczenia.

sentymentalnie doń podchodząc, mają dla mnie wagę jak tona piórek, jeśli wcale nie większą. takie dziwne wrażenie, że wraz z kolejnym słowem, nic już się nie zmieni.

to wcale nie jest proste do zrozumienia, i wcale tego nie oczekuję.



bo tu chodzi o to, żeby coś trwało niezmiennie, tak rok temu, dziś, i za dni pare, miesięcy. nie chcę mówić o latach, nie chcę być o ten krok za daleko.

powoli posuwamy się dalej. milimetry dzielą nas, sama nie wiem od czego. żeby nie powiedzieć nigdy słowa za dużo, żeby nigdy słów mi nie zabrakło.



żeby było tak



















nie chodzi mi przecież o ... tylko o wszystko razem, teraz jutro. o jego ramię, kiedy zasypiam, o jego dotyk, kiedy go pożądam, o jego ciepło, kiedy mi zimno...

o to, by być potrzebną.

























dzisiaj:
niewiemcomyslec.

bierze mnie na tkliwość, bo podróży wgłąb i wzwyż.
biegam przed siebie, chociaż nie ruszam się ani o centymetr.
śnię sny o Tobie i udaję, że nie myślę, kiedy po raz 100 próbuję zrobić coś innego.


znowu jesteś wszędzie, chociaż wcale nie powinno Cię być.
myślę, że jest coraz lepiej. chciałam i potrzebowałam chwili oddalenia, spojrzenia z dystansem, zaplanowania sobie minuta po minucie.












kocham.

chwilo trwaj!






nie wiem co wplywa na to, co teraz czuje, ale jest mi taaaaaaaaaaaak jakbysmy wczoraj spotkali sie po raz pierwszy.

próbuję zamknąć oczy i zobaczyć coś innego.